Şiirin, önemli öğelerinden biri olan uyak'a gelince bu, dize sonlarında yer alan harfler arasında ses benzerliği demektir. Bir şiirde, uyak incelemesi yapılırken iki nokta gözönünde tutulur: a. Yağın dizilişi; b. Yağın değeri. Uyak dizilişi, nazım biçimiyle (sözgelimi mesnevi, gazel, koşma, mani vb.) bağlantılı bir konudur. Uyak değeri ise uyak çeşitleriyle ilgilidir.

     Uyak çeşitleri, yarım, tam, zengin olmak üzere gruplanabilir. Yarım uyak, iki sözcük arasındaki ünsüz benzerliğine dayanır: İkindi, dikildi, döküldü gibi. Tam uyak, iki sözcük arasında bir ünsüz ile bir ünlü benzerliğine dayanır: Avlusu, su gibi. Zengin uyak ise, birden fazla ünlü ve ünsüz benzerliğine dayanır: Sene, Çingene gibi.

     Bundan başka, yazılışları aynı, anlamları ayrı sözcükler de uyak yapar, buna cinaslı uyak denir. Dize sonlarında aynen tekrar edilen sözcük veya sözcük grupları uyak olmaz, bunlara redif denir. Bu dizelerde uyak rediften önceki sözcüktür.