Şair, düşüncesini anlatmak veya duyurmak için sözcüklerden yararlanır. Pierre Reverdy: " Şiir, sözcükler yardımıyla, yalnız sözcükler yardımıyla oluşur ama şiirde en büyük tehlike yine bu sözcüklerden gelir; uygunsuz bir sözcük en güzel bir şiiri berbat etmek için yeterlidir" diyor.

     Şiirde sözcükler düzyazıdakinden farklı birtakım kurallara uyularak ve çoğu zaman dize'ler halinde yan yana getirilir. Buna nazım denir. Nazım sanatı, dizelerden oluşan ölçülü (vezin) ve uyaklı (kafiye) anlatım biçimi demektir. Böylece şiirin iki öğesi ölçü (vezin) ve uyak (kafiye) belirlenmiş olur. Nazım sanatında, dizelerin hece sayısı, durak'lar, uyaklar, ses karşılaşmaları (ses düşmesi, ses boşluğu), dizelerin bent'lerin (Divan Edebiyatı) veya dörtlük'ler (Halk Edebiyatı) halinde düzenlenmesi gibi "dizeleme kuralları" önem taşır.

       Ama gene de, bir "şiir" meydana getirmek için nazım sanatının dayandığı bütün bu fonetik kuralları uygulamak yeterli değildir. Şiirin bütün bunlardan ayrı özelliği de vardır.