Nesir, ölçülü bir yazı türü olan nazım'ın karşıtıdır. Bir düşünceyi dil kurallarına uygun biçimde yazma metodu olan nesir, düşüncelerin iletimine daha elverişlidir. Ama nazıma göre çok geç oluşmuş, ancak matbaanın bulunuşundan sonra gelişmiştir.

     Nazmın etkisinde gelişen eski edebiyatlarda, şiirli düzyazılar da geçerliydi. Sözgelimi, Divan Edebiyatı nesrinde (inşa deniyordu), sözcük grupları ve cümle sonlarında ses uyumları (seci deniyordu) aranıyordu. Böylece nesirde, şiirin bazı kralları uygulanıyor ve süslü bir anlatım biçimi alıyordu. Eski edebiyatımızda Sinan Paşa'nın (1437-1486), Nefi'nin (1572-1635), Fuzuli'nin (1480-1566 [ünlü Şikayetname'si ve diğer yazıları]) düzyazılarda şiir, eşi az bulunur bir düzeye ulaşmıştı.