Şiir olmuşsan eğer sen, yalnızlığım bir gemidir sensizlik denizinde..

Murathan Mungan

Rast Gele Şiir

Terastaki Havlu
 
Aynı terasa açılıyordu, yan yanaydı kapılarımız kaldığımız pansiyonda.
Akşam üzerleri kaşılaşıyorduk, ortak duş, ortak mutfak, çekingen bir
selamlaşma.
Aynı terasta yan yana kuruyordu çamaşırlarımız, bu ürpertiyordu beni;
acemi, tutuk bir kaç sözlük eşliğinde beyaz şarap içerek aynı terasta
seyrediyorduk günbatımını, bu da ürpertiyordu beni.
Işığın azalan şiddetinde yan yanaydı terasa vuran gölgelerimiz ve
karışıyordu birbirine.
Elimizde olmadan gülümsemiştik bakışlarımız çarpıştığında, sahildeydik
ve aynı kitabı okuyorduk ilk karşılaşmamızda.
Sezon açılmamıştı, seyrekti sahiller, daha erken yaz gülümsüyordu.
Pansiyon önündeki sandalların kıpırtısı, çiçeklerin çekingen dirimi,
günbatımıyla gölgelenmiş alanların rengi kalmış aklımda.
İkimizde yalnızdık ve birbirimize ilişmemeye çalışıyorduk adını
kimselerin bilmediği o uzak sahil kasabasında.
Oysa güneşin batışını izlemek gibi kendiliğinden bir birlikteliğe
dönüştü paylaştığımız şeyler.
Birbirinden kamaşmaya başlamıştı tenlerimiz dokunmasan da yanındaki
gövdeyi duymanın şiddetine dönüşmüştü aramızdaki çekim.
Tenin çağrısı hazırdı kendine kurulan bütün tuzaklara.
O akşam terastaydık gene.
Gün çoktan batmıştı.
Çamaşırlar asılıydı uzaktan şarkılar geliyordu ve kekik kokuları.
Nedense her zamankinden başka bakıyordun bana.
Sonra uzulca dedin ki:
’İlk kez bir erkeğin tenine dokunma isteği duyuyorum içimde.’
Benim için yaz başlamıştı.
’Dokun öyleyse,’ dedim.
Sustun.Uzun uzun baktık birbirimize.
Kendine nasıl karşı koyduğun okunuyordu yüzünün derinliklerinde.
Sonra hiçbirşey söylemeden usulca kalktın, odana gittin, yavaşça örttün
kapını.
Saatlerce orada, gecede ve o terasta kaldım.
Sabah uyandığımda odanın kapısı açıktı, eşyalarını toplayıp gitmiştin
baktım.
Yalnızca terasta unuttuğun havlu çırpınıyordu rüzgârda.
Bir daha hiç rastlamadım sana, hiçbir yerde hiçbir yazda.
Düşünüyorum aradan tam on üç yıl geçmiş.
On üç yıl önce içinde uyanan isteğin anısı saklı duruyor mu sende?
Birden adını hatırlamadığımı farkettim bu şiiri yazarken, ama terasta
çırpınan havlunun rengi hâlâ gözlerimin önünde.
On üç yıl sonra şimdi sevgilimden ayrıldığım bu derin, bu kavurucu
günlerde neden ansızın aklıma düştüğünü sordum kendi kendime.
Sonra anladım:
Bir aşk birçok aşktan yapılıyor ve ayrılınmıyor hiçbir seferinde.
Puan ver:   1  2  3  4  5  6  7  8  9  10      Puan: 5,26    Hit: 5584
 
Bu şiiri Arkadaşına gönder
Adınız :
Arkadaşınızın Emaili :